A-Ki

ห่างหายไม่ได้เจอกันซักพัก คิดถึงกันมั่งมั้ยเนี้ย 555 ถามไปโดยที่ไม่รู้ว่าถามใครนะคะ หวังแค่ว่าจะมีคนแวะเวียนมาอ่าน journal กันอยู่เรื่อยๆ ก็แล้วกันค่ะ ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ

ช่วงที่หายไปชีวิตวุ่นวายกับภาระการงานไม่น้อย เหนื่อยจนไม่รู้จะพูดคำว่าอะไรให้สมกับคำว่า "เหนื่อย..โค ตะ ระ เหนื่อย" 555

 วันนี้ได้ฤกษ์กลับมาเรียบเรียงสติที่ใกล้จะขาดผึ่งเข้าไปทุกวัน เวลาที่เดินไปช้าๆ กับการงานที่มากล้นจนไม่รู้จะทำยังไงให้ทัน จนถึงกระทั่งต้องนั่งนิ่งๆ แล้วคิด คิด คิด ว่าชีวิตทุกวันนี้เคยมีความสุขกับงานที่ทำที่เคยเป็น ตอนนี้ยังเป็นอยู่มั้ย ?

คำตอบมันผุดในใจว่า...ไม่ เว้ย!!!! ซึ่งน่ากลัวมาก เคยกลัวตัวเองแบบนี้มั้ยคะ? ถามคำถามที่หัวใจคิดว่าจะตอบได้ดีกว่านี้ แต่กลับมีคำตอบแบบนี้กลับมา ก็เลยต้องย้อนคิดว่าจริงๆ เกิดอะไรขึ้นกับเรา วันนี้ชั้นมีคำบัญญัติใหม่มา 1 คำ "office-phobia"

อาการคือ ...

1. เริ่มตัวชา เมื่อก้าวขาเข้าออฟฟิศ

2. หงุดหงิดกับทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในโสตประสาท

3. อาการร่าเริงเมื่อได้เดินจากออฟฟิศไป

4. อาการยับยั้งช่างใจ ในการแก้ไขปัญหาลดลง

5. ขั้นโคม่าคือ "ปิดโทรศัพท์หนีดีก่า"

ซึ่งอาการของชั้นผ่านมาแล้ว 4 ขั้น โดยที่รู้สึกว่าขั้นที่ 5 มันกำลังจะตามมาเร็วๆนี้

เพราะฉะนั้นก่อนที่อะไรจะเลยเถิด ชั้นเลยต้องหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้ หาที่ระบายซะ แต่ก็ยังไม่ได้จุดระบายที่ดีนัก นอกจากค่อยๆ ร้อยเรียงความรู้สึก กลั่นออกมาเป็นตัวอักษร บรรยายให้เพื่อนๆ ได้รับรู้ เผื่อเราจะได้ช่วยกันแชร์ความคิดได้นะคะ หากใครที่มีอาการแบบนี้อยู่ ช่วยบอกทีค่ะ ว่า "office-phobia" คนล่าสุดคนนี้ควรทำตัวอย่างไร?

edit @ 8 Apr 2009 00:51:14 by A-ki